Elżbieta Walczak "Posłaniec duszy" (słowa Ela , muzyka Alina Kramarz)

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

O kobiecości, sile i słowie

Obraz
Jestem Kobietą – głos, który dojrzewa z każdą chwilą Po dłuższej przerwie wracam tutaj – nie tylko jako autorka, ale przede wszystkim jako kobieta. Przez ostatnie miesiące pracowałam nad książką, która dojrzewała we mnie długo. Jestem Kobietą to nie tylko tytuł – to wyznanie, manifest, czasem szept, czasem krzyk. To opowieść o tym, co znaczy być kobietą w świecie, który często chce nas zdefiniować zanim zdążymy same się określić. Pisząc tę książkę, spotykałam się z sobą – tą dawną, niepewną, tą zbuntowaną, tą zmęczoną, ale też tą pełną siły. Każda z nas nosi w sobie wiele wersji siebie. I każda z nich zasługuje na uwagę, czułość i zrozumienie. Jestem Kobietą to także hołd dla tych, które były przed nami – matek, babek, nauczycielek, przyjaciółek. Dla tych, które milczały, bo nie mogły mówić. Dla tych, które mówiły, choć nikt nie chciał słuchać. Dla tych, które dziś uczą nas, że kobiecość to nie forma, lecz treść. Jeśli jesteś kobietą – ta książka jest dla Ciebie. Jeśli jesteś mężczyz...
Czytaj więcej
Obraz
   Sceny codzienności. Nie spektakl. Obecność. Nie wszystko musi być wielkie, żeby było ważne. Nie każda decyzja musi być przełomem. Nie każda emocja musi mieć nazwę. Czasem wystarczy filiżanka herbaty. Cisza między wiadomościami. Kamień, który trzymasz w dłoni bez powodu. To są moje sceny codzienności. Nie po to, by coś udowodnić. Po to, by być. Piszę, bo chcę pamiętać. Tworzę, bo chcę wracać. Dzielę się, bo może ktoś też potrzebuje wrócić — nie do nowej wersji siebie, ale do tej prawdziwej. Jeśli chcesz, w komentarzu pod tym wpisem znajdziesz link do mojego ebooka. Nie jako produkt. Jako gest.
Czytaj więcej

Ta kobieta przy stole

Obraz
 Siedzi przy stole. Niepozorna. W dłoni filiżanka herbaty, obok kamień — Oko Tygrysa, jej osobisty amulet. Cisza wokół niej nie jest pustką. To przestrzeń, w której dojrzewają myśli. Ta kobieta nie krzyczy. Nie musi. Jej siła nie potrzebuje hałasu. Jest w spojrzeniu, w gestach, w tym, że potrafi słuchać — siebie i świata. Może właśnie napisała kolejną książkę. Może dopiero ją nosi w sobie. Może dziś nie stworzy nic, poza chwilą dla siebie. Ale to też jest twórczość. W świecie, który pędzi, ona wybiera spokój. W świecie, który krzyczy, ona wybiera szept. W świecie, który wymaga, ona wybiera obecność. Ta kobieta przy stole — to ja. To Ty. To każda z nas, która choć raz zatrzymała się, by poczuć, że jest. Nie tylko dla innych. Ale dla siebie.
Czytaj więcej